Serkan Yüksel’in Yılların Köpüğü’nde bir araya gelen çalışmaları, belirli edebi metinlerden yola çıksa da onları doğrudan görselleştirmeyi amaçlamaz. Julio Cortázar, Samuel Beckett ve Boris Vian gibi yazarların metinleri, sanatçının uzun yıllardır üzerine düşündüğü meselelerle buluşarak yeni anlatıların çıkış noktası hâline gelir.
Yüksel’in pratiğinde tekrar eden figürler, bitkiler, kafesler, kökler, sular ve mimari yapılar; tek bir anlatıya değil, zaman içerisinde katmanlaşan deneyimlere işaret eder. Sanatçının farklı dönemlerde ürettiği desenlerin güncel çalışmalar içerisinde yeniden ortaya çıkması, geçmiş ile bugün arasında doğrusal olmayan bir ilişki kurar. Böylece eserler yalnızca bugünün değil, yıllar boyunca birikmiş düşüncelerin, kaygıların ve gözlemlerin izlerini taşır.
Sergide yer alan figürler çoğunlukla bekleyen, sıkışan, dönüşen ya da bulunduğu çevreyle bütünleşen varlıklar olarak karşımıza çıkar. Kimi zaman bir kafesin taşıyıcısı, kimi zaman durgun suların içerisinde kaybolan bir beden, kimi zaman ise kökler ve dikenler arasında yeniden şekillenen bir organizma olarak görünürler. Bu dönüşüm hâli bireysel bir ruh durumunun ötesine geçerek toplumsal bir okuma alanı açar.
Yüksel’in eserlerinde sıkça karşılaşılan ilaç kutuları, koruyucu yapılar, dikenli bitkiler ve organik formlar; iyileşme ile yaralanma, korunma ile hapsolma, umut ile bekleyiş arasındaki gerilimi görünür kılar. Bu nedenle çalışmalar yalnızca bireysel deneyimlere değil, sanatçının uzun süredir üzerinde düşündüğü “hastalıklı toplum” fikrine de temas eder. Buradaki hastalık biyolojik bir durumdan çok, birey ile içinde yaşadığı toplumsal yapı arasındaki kırılgan ilişkinin metaforu olarak belirir.
Yılların Köpüğü, sanatçının farklı dönemlerde ürettiği imgelerin, düşüncelerin ve anlatıların yeniden karşılaşma alanı olarak okunabilir. Geçmişte ortaya çıkan soruların bugün hâlâ güncelliğini koruması; bekleyiş, dönüşüm, sıkışmışlık ve direnç gibi temaların zaman içerisinde farklı biçimlerde geri dönmesi, serginin temel izleğini oluşturur.